Twee partijen zitten in mediation. Er wordt hard gewerkt. Er wordt geluisterd, gesproken en soms flink geschuurd. Uiteindelijk komen ze eruit. Ze maken samen SMART-afspraken.
Mooi toch?
Als mediator zet ik de afspraken op papier en stuur ze naar beide partijen.
En dan komt één van de partijen erop terug.
Het vertrouwen dat tijdens de mediation zorgvuldig is opgebouwd, begint te wankelen. Het oude wantrouwen staat ineens weer pontificaal in de kamer.
Soms blijkt pas achteraf dat iets niet goed is begrepen, niet haalbaar is of dat er toch iets onder zit wat tijdens de mediation nog niet naar boven kwam. Ook dát mag er zijn.
Maar wat vertelt het ons als een afspraak, eenmaal buiten de mediation toch weer ter discussie komt te staan?
Is er twijfel ontstaan? Voelt iemand zich toch niet gehoord? Is er behoefte aan controle? Of wordt er een bal onder water gehouden die uiteindelijk toch weer boven komt?
Dan zit er niets anders op dan opnieuw met elkaar in gesprek.
En misschien is dát wel het moment waarop je als mediator extra moet opletten.
Niet alleen bij het maken van de afspraak.
Maar juist bij wat er daarna gebeurt.
Want een afspraak op papier is één ding.
De bereidheid om die afspraak ook daadwerkelijk te dragen, is iets anders.
En soms ontdek je pas ná de mediation of het proces werkelijk klaar was.
Herkenbaar? En wat kom jij tegen als afspraken na afloop ter discussie worden gesteld?