Een mooie vraag. Voor mij is het inmiddels heel vanzelfsprekend.
Mijn mediations beginnen meestal met afzonderlijke gesprekken met beide partijen. Voordat ze samen aan tafel zitten, neem ik de tijd om ieder verhaal rustig aan te horen.
In zo’n eerste gesprek vind ik het belangrijk dat iemand zich op zijn gemak voelt bij mij. Dat iemand kan wennen aan mijn stem, mijn gezicht leert kennen en de ruimte voelt om zijn of haar verhaal te vertellen.
Ik stel af en toe een vraag, maar meestal is de partij zelf aan het woord.
Waarom is mediation nodig? Waar is het misgegaan? Wat is er gebeurd, wat heb je gemist en wat had je zo graag anders gezien?
En dan gebeurt er vaak iets bijzonders: er komt veel los. Achter de feiten en de gebeurtenissen zitten emoties, verwachtingen, teleurstellingen en onvervulde behoeften.
En terwijl ik luister, merk ik vaak dat ik me in beide verhalen van alles kan voorstellen. Ik begrijp hoe iemand tot een bepaalde reactie is gekomen, waarom iets pijn heeft gedaan of waarom iemand zich niet gehoord voelt.
Maar begrijpen is niet hetzelfde als partij kiezen.
Als mediator hoef ik niet te bepalen wie er gelijk heeft. Mijn rol is om ruimte te geven aan beide verhalen, zonder het ene verhaal belangrijker te maken dan het andere.
De voorgesprekken zijn vertrouwelijk. Wat de ene partij mij vertelt, deel ik niet met de andere partij. Zo kan iedereen vrijuit spreken, zonder bang te hoeven zijn dat alles wat wordt gezegd direct op tafel komt te liggen.
Neutraal zijn betekent voor mij niet dat je niets voelt of nergens begrip voor hebt. Het betekent dat je met aandacht naar beide partijen kunt luisteren, zonder je door één verhaal te laten leiden.
Hoe kijk jij daarnaar? Is het mogelijk om beide kanten te begrijpen en toch neutraal te blijven?
